Proste Urządzenia Wolnej Energii


Nie ma nic magicznego w wolnej energii i przez “wolną energię” rozumiem coś, co daje energię, nie wymagając kupowania paliwa.



Rozdział 6: Generator z Afryki Południowej


Konstruktor urządzeń darmowej energii pracujący w Południowej Afryce, gdzie trudno jest znaleźć komponenty elektroniczne, bardzo uprzejmie podzielił się szczegółami swojego kompaktowego generatora z własnym zasilaniem, abyś mógł je zbudować. Przy użyciu małego falownika, moc wyjściowa prototypu wynosi 40 watów przy napięciu i częstotliwości sieci, a generator to niewielka jednostka na stole, która nie jest trudna do zbudowania. Generator wykorzystuje pięć małych 12-woltowych akumulatorów kwasowo-ołowiowych o napięciu 7 amperów, takich jak ten:



Choć brzmi to jak wiele akumulatorów, pamiętaj, że jest to generator, który ma ciągłą moc elektryczną w dzień i w nocy, a akumulatory nigdy nie muszą być ładowane - trochę jak panel słoneczny, który działa zarówno w nocy, jak i w dzień. Nawet jeśli nie znasz schematów obwodów elektronicznych (rozdział 12 może temu zaradzić), spróbuj postępować zgodnie z tym, gdy przeglądamy schemat obwodów i wyjaśniamy, jak działa generator. Oto schemat obwodu:



Akumulator, oznaczony jako „A”, zasila obwód. Wirnik „C”, zawierający pięć magnesów, porusza się tak, że jeden z magnesów przechodzi w pobliżu cewek. Zestaw cewek „B” ma trzy specjalnie uzwojone cewki, a magnes przemieszczający się obok tych trzech cewek wytwarza niewielki prąd w cewce „1”, który następnie przepływa przez rezystor „R” do bazy tranzystora, powodując jego włączenie. Moc przepływająca przez cewkę tranzystora „2” powoduje, że staje się magnesem i popycha po drodze tarczę wirnika „C”, utrzymując wirnik w ruchu. Indukuje również prąd w uzwojeniu „3”, a prąd ten jest prostowany przez niebieskie diody i przekazywany z powrotem do ładowania baterii „A”, zastępując prąd pobierany z tej baterii.

Kiedy magnes w wirniku „C” odchodzi od cewek, tranzystor wyłącza się, bardzo szybko podnosząc swoje napięcie kolektora do +12 V, zabierając prąd cewce „2”. Ze względu na swoje ułożenie, cewka podbija napięcie kolektora, które osiągnęłoby 200 woltów lub więcej, gdyby nie była podłączenie przez czerwoną diodę do wszystkich pięciu baterii, które są połączone w jeden długi łańcuch. Akumulatory będą miały łączne napięcie nieco ponad 60 woltów (dlatego stosuje się potężny, szybko przełączający, wysokonapięciowy tranzystor T13009). Gdy napięcie kolektora przechodzi przez napięcie łańcucha akumulatorów, czerwona dioda zaczyna przewodzić, wpuszczając dostępna energia w cewce do łańcucha akumulatorów. Ten impuls prądu przechodzi przez wszystkie pięć akumulatorów, ładując je wszystkie. Wyższe napięcie spowodowane przez tak wiele akumulatorów oznacza, że większa moc jest doprowadzana do wszystkich akumulatorów z cewki „2”. Tak się mniej więcej przedstawia konstrukcja generatora.

W prototypie obciążeniem do długotrwałych testów był 12-woltowy, 150-watowy falownik, zasilający 40-watową żarówkę sieciową:



Podstawowy projekt pokazany powyżej został następnie zmodyfikowany przez dodanie dwóch dodatkowych cewek odbiorczych:



Cewki „B”, „D” i „E” są wyzwalane jednocześnie przez trzy różne magnesy. Energia elektryczna wytworzona we wszystkich trzech cewkach jest przekazywana do czterech niebieskich diod w celu wytworzenia zasilacza prądu stałego, który służy do ładowania akumulatora „A”, który zasila obwód. Ten dodatkowy wkład do akumulatora zasilającego i dodanie dwóch dodatkowych cewek napędowych do stojana sprawia, że system działa bezpiecznie jako samozasilający, utrzymując napięcie akumulatora „A” przez czas nieokreślony.

Jedyną ruchomą częścią tego systemu jest wirnik o średnicy 110 mm z akrylowym dyskiem o grubości 25 mm, zamontowany na łożysku wziętym ze starego dysku twardego komputera. Układ wygląda następująco:





Na zdjęciach dysk wygląda na wydrążony, ale w rzeczywistości jest to solidny, bardzo przezroczysty plastik. Tarcza została wywiercona w pięciu równomiernie rozmieszczonych punktach na obwodzie, to znaczy w odstępach 72 stopni. Pięć głównych otworów wywierconych w dysku ma zabrać magnesy, które są zestawami dziewięciu okrągłych magnesów ferrytowych, każdy o średnicy 20 mm i grubości 3 mm, dzięki czemu każdy stos magnesów ma długość 27 mm i średnicę 20 mm. Stosy magnesów są ustawione tak, aby ich bieguny północne były skierowane na zewnątrz. Po zainstalowaniu magnesów wirnik umieszcza się w pasku plastikowej rury, która zapobiega ucieczce magnesów podczas szybkiego obracania dysku. Plastikowa rura jest przymocowana do wirnika za pomocą pięciu śrub z łbem stożkowym.

Odstęp między wirnikiem a cewkami można ustawić w zakresie od 1 mm do 10 mm, ponieważ cewki mają zaczepy szczelinowe, co widać na zdjęciu wcześniejszej wersji generatora:



Zwróć uwagę na sposób, w jaki mocowania cewek umożliwiają zmianę odległości między nimi a wirnikiem. Szczelinę roboczą między wirnikiem a cewkami można regulować, aby zmaksymalizować wydajność poprzez znalezienie najbardziej efektywnej odległości.

Szpule cewek mają 80 mm długości, a ich końce mają średnicę 72 mm. Wałek centralny każdej cewki jest wykonany z rury z tworzywa sztucznego o długości 20 mm i średnicy wewnętrznej 16 mm, co daje grubość ścianki 2 mm. Po nawinięciu, tę średnicę wewnętrzną wypełnia się szeregiem prętów spawalniczych z usuniętą powłoką spawalniczą, które są następnie zamykane w żywicy poliestrowej, chociaż stały pręt z miękkiego żelaza jest dobra alternatywą:






Trzy pasma drutu, które tworzą cewki „1”, „2” i „3”, to drut o średnicy 0,7 mm i są one skręcane razem, aby stać się przewodem licowym przed nawinięciem w cewkę „B”. Powoduje to powstanie znacznie grubszego pasma drutu kompozytowego, który można łatwo nawijać na szpulę. Nawijarka pokazana powyżej wykorzystuje uchwyt do chwytania rdzenia cewki do uzwojenia, ale każdy prosty nawijacz będzie działał dobrze.

Konstruktor wykonuje licowanie, rozciągając trzy pasma drutu, z których każdy pochodzi z osobnej szpuli drutu o wadze 500 gramów. Trzy pasma są zaciśnięte na każdym końcu z drutami, które stykają się ze sobą na każdym końcu i mają trzy metry między zaciskami. Następnie druty są zaciskane na środku i tam robionych jest 80 zwojów. To daje 80 zwojów dla każdej z dwóch długości 1,5 metra utrzymywanych między zaciskami. Skręcony drut jest nawinięty na prowizoryczną szpulę, aby utrzymać porządek, ponieważ skręcanie to należy powtórzyć 46 razy, ponieważ dla tej jednej cewki kompozytowej będzie potrzebna cała zawartość drutu ze szpuli:



Kolejne 3 metry trzech drutów są teraz zaciśnięte i 80 zwojów przyłożonych do centralnego punktu, ale tym razem zwoje zostaną przyłożone w przeciwnym kierunku. Nadal te same 80 zwojów, ale jeśli ostatnia długość była „zgodna z ruchem wskazówek zegara”, ten odcinek drutu zostanie obrócony „przeciwnie do ruchu wskazówek zegara”. Ta zmiana kierunku daje gotowy zestaw skręconych drutów, w których kierunek skrętu zmienia się co 1,5 metra wzdłuż długości. Tak powstaje komercyjnie produkowany drut licowy, ale poważnie wątpię, aby uzyskana wydajność była lepsza niż gdyby kierunek uzwojeń nie został zmieniony, a skręcony drut miał ten sam kierunek skrętu na całej swojej długości.

Ta bardzo ładna skręcona grupa drutów służy teraz do nawijania cewki. W jednym kołnierzu szpuli wiercony jest otwór, tuż obok środkowej rurki i rdzenia, i przechodzi przez nią początek drutu. Drut jest następnie gwałtownie zginany pod kątem 90 stopni i podawany wokół wałka szpuli, aby rozpocząć nawijanie cewki. Wiązka drutu jest ostrożnie nawijana obok siebie wzdłuż długości wałka szpuli, a na każdej warstwie będzie 51 zwojów, a kolejna warstwa jest nawijana bezpośrednio na pierwszą warstwę, przesuwając się z powrotem w kierunku początku. Upewnij się, że zwoje drugiej warstwy znajdują się dokładnie nad zwojami pod nimi. Jest to łatwe do wykonania, ponieważ wiązka przewodów jest wystarczająco gruba, aby ułatwić pozycjonowanie. Jeśli wolisz, wokół pierwszej warstwy można umieścić pojedynczą grubość białego papieru, aby łatwiej było zobaczyć drugą warstwę podczas zwijania. Będzie 18 takich warstw do uzupełnienia cewki, która następnie waży 1,5 kilograma, a wg cen z 2016 r. w Wielkiej Brytanii drut w tej cewce będzie kosztował 45 GBP. Uzwojenie wygląda następująco:



Ukończona cewka zawiera teraz trzy oddzielne cewki w bardzo bliskiej odległości od siebie, a ten układ jest doskonały, gdy jedna cewka jest zasilana, do indukowania energii w pozostałych dwóch cewkach. Uzwojenie to zawiera teraz cewki 1,2 i 3 ze schematu obwodu. Nie ma potrzeby zajmowania się oznaczaniem końców każdego pasma drutu, ponieważ prosty omomierz powie ci, które dwa końce mają uzwojenie pomiędzy sobą.

Cewka 1 służy jako cewka wyzwalająca, która włącza tranzystor w odpowiednim momencie. Cewka 2 jest cewką napędową zasilaną przez tranzystor, a cewka 3 jest pierwszą z cewek wyjściowych:



Ze względu na cewki, które były już dostępne podczas opracowywania tego bardzo udanego systemu, cewki 4 i 5 są prostymi cewkami uzwojonymi spiralnie, które są połączone równolegle z cewką napędową 2. Wzmacniają napęd i są konieczne. Cewka 4 ma rezystancję 19 omów, a cewka 5 - 13 omów. Jednak obecnie trwają badania w celu ustalenia najlepszej kombinacji cewek dla tego generatora i prawdopodobne jest, że dodatkowe cewki będą takie same jak pierwsza cewka, cewka „B” i że wszystkie trzy cewki są połączone w ten sam sposób, a uzwojenie sterujące w każdej cewce napędzane jednym silnym, szybkim tranzystorem. Obecny układ wygląda następująco:



Obie suwnice można zignorować, ponieważ służyły one wyłącznie do badania alternatywnych sposobów wyzwalania tranzystora i nie są już używane.

W tym czasie cewki 6 i 7 (każda po 22 omów) są dodatkowymi cewkami wyjściowymi połączonymi równolegle z cewką wyjściową 3, która składa się z 3 pasm o rezystancji 4,2 oma. Mogą być rdzeniem powietrznym lub mieć pełny żelazny rdzeń. Testy wskazują, że wersja z rdzeniem powietrznym działa nieco lepiej niż żelazny rdzeń. Te dwie cewki są uzwojone na szpulach o średnicy 22 mm, a każda z nich ma 4000 zwojów z emaliowanego lub szelakowego drutu miedzianego w izolacji o grubości 0,7 mm (AWG # 21 lub swg 22). Wszystkie cewki są uzwojone drutem tego rozmiaru.

Dzięki takiemu układowi cewek prototyp działał nieprzerwanie przez trzy tygodnie, utrzymując przez cały czas akumulator napędowy na poziomie 12,7 V. Pod koniec trzech tygodni system został zatrzymany, aby można go było zmienić i przetestować w nowej konfiguracji. W pokazanej powyżej konfiguracji prąd płynący z akumulatora napędowego do obwodu wynosi 70 miliamperów, co przy 12,7 wolta stanowi moc wejściową 0,89 wata. Moc wyjściowa wynosi albo 40 watów, albo jest blisko niej, co stanowi COP równy 45, nie licząc faktu, że jednocześnie ładowane są trzy dodatkowe akumulatory 12V. To bardzo imponująca wydajność dla obwodu.

Ponownie dziękujemy twórcy za swobodne udostępnianie najważniejszego obwodu, który opracował, oraz za jego przyszłe modyfikacje, z których pierwszy pokazano tutaj:


W tym układzie cewka „B” jest również zasilana impulsowo przez tranzystor, a wyjście z cewek wokół wirnika jest teraz kierowane do falownika wyjściowego. Akumulator napędowy został wyeliminowany, a zastępuje go transformator 30 V o małej mocy i dioda z wyjścia falownika. Obracanie wirnika generuje wystarczające ładowanie kondensatora, aby uruchomić system bez akumulatora. Moc wyjściowa wzrosła teraz do 60 watów, co stanowi 50% poprawę. Trzy 12-woltowe akumulatory zostały również wyeliminowane, a obwód może działać przy użyciu tylko jednego akumulatora. Ciągła moc wyjściowa z jednego akumulatora, którego nigdy nie trzeba ładować, jest bardzo zadowalającą sytuacją.

Kolejnym postępem jest układ obwodów wykorzystujący czujnik Halla i tranzystor FET. Czujnik Halla jest dokładnie ustawiony w jednej linii z magnesami. Oznacza to, że czujnik jest umieszczony między jedną z cewek a magnesem wirnika. Pomiędzy czujnikiem a wirnikiem jest odstęp 1 mm, a układ wygląda następująco:



Gdy cewka jest na swoim miejscu, widok z góry wygląda następująco:




Obwód ten ma ciągłą moc wyjściową 150 W i wykorzystuje trzy akumulatory 12 V. Dwie pierwsze baterie są używane, jedna do zasilania obwodu, podczas gdy druga jest ładowana za pomocą trzech diod połączonych równolegle w celu poprawy przepływu prądu ładowania. Dwubiegunowy dwudrożny przełącznik „RL1” zamienia baterie co kilka minut, korzystając z pokazanego poniżej obwodu. Ta technika utrzymuje oba akumulatory w pełni naładowane.

Prąd ładowania przepływa również przez drugi zestaw trzech diod połączonych równolegle, ładując trzeci 12-woltowy akumulator, który zasila falownik zasilający obciążenie. Obciążeniem testowym była 100-watowa żarówka i 50-watowy wentylator.

Czujnik Halla steruje tranzystorem C5353, ale można zastosować dowolny tranzystor szybko przełączający, taki jak tranzystor BC109 lub 2N2222. Zauważmy, że wszystkie cewki są teraz napędzane przez IRF840 FET. Przekaźnik używany do przełączania jest typu zatrzaskowego, takiego jak ten:


Jest on napędzany przez taktowanie układem ILC555N o niskim poborze prądu:


Kondensatory pokazane na niebiesko są wybrane do sterowania rzeczywistym fizycznym przekaźnikiem, który jest używany w obwodzie. Dają przekaźnikowi krótki impuls przełączający co około pięć minut. Rezystory 18K na kondensatorach mają odprowadzić ładunek kondensatora w ciągu pięciu minut, gdy zegar jest w stanie alternatywnym.

Jeśli jednak chcesz uniknąć przełączania między akumulatorami, obwód można ustawić w następujący sposób:


Tutaj bateria, która zasila falownik, będący obiążeniem, ma zwiększoną pojemność, a podczas gdy konstruktor użył dwóch swoich 7-amperowych baterii, można użyć standardowej 12-woltowej 12-amperowej baterii przeznaczonej do skutera. Wszystkie cewki oprócz jednej służą do dostarczania prądu do akumulatora wyjściowego, a jedna pozostała cewka, która jest częścią trzyżyłowej cewki głównej, służy do bezpośredniego zasilania akumulatora napędowego.

Dioda 1N5408 jest 3-amperowym komponentem o napięciu 1000 woltów. Diody, które nie są oznaczone numerem typu, mogą być dowolnymi diodami z rodziny diod 1Nxxx.

Pokazane cewki podłączone do tranzystora FET IRF840 są fizycznie rozmieszczone wokół obwodu wirnika. Istnieje pięć takich cewek, ponieważ szare cieniowanie wskazuje, że trzy cewki po prawej stronie są oddzielnymi pasmami głównej 3-drutowej cewki kompozytowej, co pokazano we wcześniejszych obwodach.


Aktualizacja z kwietnia 2018:
Chociaż trójżyłowa cewka z drutu przygotowana do przełączania typu Bediniego była używana zarówno do celów napędowych, jak i wyjściowych, w rzeczywistości nie było już konieczne stosowanie cewki tego typu. Zwykła cewka, nawinięta spiralnie, zawierająca 1500 gramów miedzianego drutu emaliowanego o średnicy 0,71 mm byłaby równie skuteczna. Rozwój projektu trwa i stwierdzono, że następujący obwód działa bardzo dobrze:


W tej wersji obwodu zastosowano przekaźnik niezatrzaskowy 12V. Przekaźnik zwykle pobiera 100 miliamperów przy 12 woltach, ale szeregowy rezystor 75 lub 100 omów obniża ten prąd do około 60 miliamperów. Ten prąd jest pobierany tylko przez połowę czasu, ponieważ przekaźnik nie jest zasilany, gdy używane są styki „normalnie zamknięte”. System zasila się bardzo zadowalająco, jak poprzednio.

Jednak południowoafrykański programista bardzo chciał pominąć falownik sieciowy, dlatego woli następujące rozwiązanie. Ta wersja zasila obwód napędowy za pomocą zwykłego falownika DC-DC, który zapewnia dodatkowe napięcie do tranzystora IRF840, a obwód działa bardzo dobrze w tej konfiguracji:


Deweloper podkreśla, że obwód działa w sposób nieintuicyjny. Po pierwsze, wydajność jest nieco zmniejszona, jeśli wirnik obraca się szybciej, co nie jest wcale oczywiste. Następnie stwierdzono, że użycie magnesów ferrytowych zapewnia lepszą wydajność niż użycie silniejszych magnesów neodymowych. Widzi to jako pulsowanie cewki, które jest mechanizmem zapobiegającym „zazębieniu” lub wstecznemu przeciąganiu magnesów przepływającego wirnika.

To jest to samo, co Robert Adams znalazł w swoim silniku / generatorze o wysokiej wydajności. W konstrukcji Roberta wirnik został przyciągnięty do żelaznych rdzeni jego cewek, dzięki czemu jego silnik był zasadniczo silnikiem z magnesem trwałym. Trzeba przyznać, że wirnik Roberta otrzymuje dodatkowe pchnięcia od prądu w jego cewkach wyjściowych, które są wyłączane dokładnie we właściwej chwili, ale wymagało to nieco wyższego poziomu złożoności projektu. Chociaż nie ma oficjalnego twierdzenia, że ten południowoafrykański projekt jest tak naprawdę silnikiem / generatorem z magnesem trwałym, trudno nie zauważyć, że niektóre jego parametry pochodzą bezpośrednio od samych magnesów.

Wreszcie projekt, który najbardziej lubi projektant, to ten, który nie ma falownika ani konwertera i który może zasilać każde zwykłe obciążenie 12 woltów:


Wyjście (oznaczone jako „obciążenie 12 V”) to w rzeczywistości 12-woltowa bateria, która nigdy nie wymaga ładowania i która może zasilać każdy typowy 12-woltowy mały sprzęt, taki jak oświetlenie, wentylator, komputer lub cokolwiek innego. Zauważysz, że potrójna cewka jest teraz pokazana jako pojedyncza cewka uzwojona spiralnie z zacienionym tłem, ponieważ nie jest już potrzebna potrójna cewka, ponieważ przełączanie w stylu Bediniego nie jest już używane. Chciałbym podkreślić, że pięć cewek napędzanych tranzystorem IRF840 FET pokazano dla zachowania przejrzystości w poziomym rzędzie. W rzeczywistości są one równomiernie rozmieszczone wokół wirnika, to znaczy w odstępach 72 stopni wokół wirnika. W wirniku nie ma nic specjalnego, a liczba ta może wynosić sześć, osiem, dziesięć lub dwanaście magnesów, jeśli wokół wirnika jest miejsce na odpowiednie cewki.

W chwili obecnej (kwiecień 2018 r.) konstruktor doszedł do tego i uważa, że pokazany powyżej obwód jest bardzo satysfakcjonujący dla jego potrzeb. Pozwólcie, że ja (Patrick Kelly) przedstawię kilka niesprawdzonych sugestii, które mają być pomocne dla replikatorów projektu. Wirnik obraca się szybko przy około 2500 obr / min (od 2000 do 3000 obr / min w zależności od obciążenia i napięcia zasilania). To około 42 obrotów na sekundę. Ponieważ w wirniku znajduje się pięć magnesów, wytwarzają około 208 impulsów na sekundę.

Istotne jest, aby sam wirnik był wykonany bardzo dokładnie, aby nie było nierównowagi, a więc nie powstały siły wibracyjne podczas obrotu. Deweloper użył tokarki do stworzenia idealnego wirnika, ale ta opcja nie jest ogólnie dostępna dla większości ludzi. Zasugerowałem odlanie wirnika za pomocą żywicy epoksydowej, ale wskazano, że musisz mieć do tego dokładnie poziomą powierzchnię, w przeciwnym razie wirnik będzie miał nierówną grubość, co byłoby katastrofalne. Jeśli masz dostęp do dużej drukarki 3D, możesz zbudować dobry rotor. Pewien replikator pokazuje swój wirnik w następujący sposób:



Ten wirnik z drukarki 3D składa się z dwóch połówek, które są następnie skręcane ze sobą.

Konstruktor kontynuuje rozwój swojego projektu. Jedną z rzeczy, których nie lubił, był fakt, że pięć używanych cewek wymagało w sumie około 1640 metrów drutu, więc zbudowano mniejsze cewki. Ten nowy układ działa spektakularnie dobrze, a każda nowa cewka ma łączną długość drutu wynoszącą zaledwie 22 metry, co stanowi mniej niż jedną dwunastą poprzedniej długości drutu. Rozmiar drutu dalej ma średnicę 0,711 mm (swg 22 lub AWG # 21), a każda nowa cewka jest nawinięta na żelazny rdzeń śruby o średnicy 6 mm. Uzwojenia pokrywają długość 24 mm wzdłuż śruby, która ma zamontowane dwa kołnierze o średnicy 30 mm, co daje całkowitą długość 30 mm, a pełne uzwojenie ma średnicę 27 mm. Na każdej cewce znajduje się dwanaście warstw drutu o średnicy 0,71 mm.

Te nowe cewki są połączone w dwie grupy po pięć w szeregu, dając rezystancję prądu stałego około 4 omów dla każdego łańcucha pięciu cewek. Skoki napięcia generowane po wyłączeniu zestawu pięciu cewek wynoszą ponad 500 woltów. Drut w każdej cewce waży 70 gramów. Cewki wyglądają tak:



A tak są oznaczane:



Dwa zestawy pięciu cewek w szeregu są połączone w przeciwnych kierunkach, jak pokazano powyżej. Początek zestawu cewek, pokazany na niebiesko oraz koniec, pokazany na czerwono, są podłączone do plusa akumulatora. Powoduje to przepływ prądu w przeciwnych kierunkach w każdym zestawie pięciu cewek, a jeśli jeden zestaw ma biegun północny skierowany w stronę wirnika, wówczas drugi zestaw będzie miał biegun południowy skierowany w stronę wirnika. Cewki są naprzemiennie wokół wirnika w następujący sposób:



Wszystkie dziesięć cewek jest zasilanych impulsem w tym samym momencie i moment ten jest ustawiony tak, aby magnes wirnika znalazł się między dwiema przeciwnymi cewkami. Jedna cewka odpycha magnes, a druga cewka przyciąga ten sam magnes do siebie. Jest to bardzo skuteczne, gdy wirnik obraca się tak szybko, że konstruktor opisuje go jako „przerażający” i musi przymocować go do stołu roboczego ze względu na wytwarzaną moc.

Innym powodem tak dużego wzrostu mocy jest to, że teraz projekt wykorzystuje dwa czujniki Halla (na cewce 1 i cewce 4 na powyższym schemacie) i daje dziesięć impulsów na obrót, w przeciwieństwie do wcześniejszych pięciu impulsów na obrót . Obwód napędowy jest naprawdę bardzo prosty.

Konstruktor stosuje teraz inną metodę montażu dziesięciu cewek, dzięki czemu jest więcej miejsca na dostęp do czujników efektu Halla do regulacji. Cały górny drewniany i akrylowy pierścień montażowy można łatwo usunąć, odkręcając tylko cztery śruby:



Małe cewki są utrzymywane na miejscu za pomocą opasek kablowych i są łatwe do usunięcia. Każda cewka ma rezystancję 0,8 oma, a rdzenie są standardowymi ocynkowanymi śrubami żelaznymi o średnicy 6 mm, które nie zachowują magnetyzmu, to znaczy, że nie stają się magnesami trwałymi bez względu na to, jak często uderzane są silnym magnesem stałym. Zestaw dziesięciu cewek zamontowanych wokół wirnika wygląda następująco:



Pamiętaj, że cewki są zamontowane na własnym pierścieniu montażowym i dlatego mogą być obsługiwane jako jedna jednostka. To bardzo wygodne.

Na poniższym zdjęciu pudełko zapałek z prawej przedstawia wielkość jednostki:



Wolna przestrzeń robocza wokół dolnej części wirnika jest znacznie większa niż w poprzednich projektach:



Ważne jest, aby zrozumieć, że chociaż wirnik o średnicy 110 mm ma pięć magnesów rozmieszczonych w równych odstępach wokół jego obwodu, w otaczającym stojanie znajduje się teraz dziesięć cewek i dziesięć impulsów na obrót. Impulsy te są potężne, a gdy prąd zostaje odcięty, każdy łańcuch pięciu cewek generuje skoki 600 woltów (chociaż czasami może osiągnąć 900 woltów).

W tej najnowszej konstrukcji co druga cewka jest podłączona w odwrotnej kolejności, dzięki czemu przedstawia biegun południowy magnesu wirnika. Teraz są dwa czujniki Halla, jeden tuż przed magnesem wirnika i jeden tuż za magnesem wirnika. Umożliwia to uproszczony obwód z jednym tranzystorem napędowym, takim jak ten:



Jednak chociaż ten obwód działa bardzo dobrze, projektant woli następujący obwód i chociaż ma on większą liczbę komponentów, ma tę zaletę, że ma dwa oddzielne wyjścia:



W obecnym stanie obwód ten może ładować akumulatory 12 V lub 24 V lub zasilać falownik 12 V podłączony do akumulatora 12 V lub falownik 24 V podłączony do akumulatora 24 V. Oto wersja tego obwodu z mniejszą liczbą komponentów, która działa bardzo dobrze:





Patrick Kelly
http://www.free-energy-info.tuks.nl
http://www.free-energy-info.com
http://www.free-energy-info.co.uk
http://www.free-energy-devices.com
engpjk (at) gmail (dot) com